چه کسی تعیین میکند هوش مصنوعی چه بگوید؟
چهار گروه آن را شکل می‌دهند: آزمایشگاه سازنده مدل، شرکت ارائه‌دهنده، فروشگاه اپلیکیشن و پردازنده پرداخت. بخش بسیار کمی از این موارد قانون است. بیشتر آن مدیریت مسئولیت است و دلیل آن است که یک سوال چهار پاسخ متفاوت در چهار سرویس دارد.
وقتی دستیار پاسخ نمی‌دهد، رد کردن با لحن یک قانون نوشته می‌شود. اما به ندرت چنین است. در پشت آن، کسی تصمیم گرفته که دسته‌ای از سوالات ارزش ریسک پاسخ دادن را ندارند. این تصمیم سپس روی همه کسانی که سوال می‌پرسند اعمال می‌شود.
در این صفحه
آزمایشگاه آموزش‌دهنده مدل
آموزش تمایلات را تعیین میکند: مدلی که چه چیزی را حساس می‌داند، چقدر با احتیاط پاسخ می‌دهد و کدام موضوعات باعث می‌شود به دنبال توضیح برود. این حتی زمانی که مانعی وجود ندارد، پاسخ را شکل می‌دهد و سخت‌ترین لایه برای دیدن است، زیرا خود را اعلام نمی‌کند. شما آن را به عنوان یک لحن احساس می‌کنید نه به عنوان یک رد کردن.
شرکت ارائه‌دهنده
روی مدل عملیاتگر قرار دارد و اینجاست که قوانین صریح زندگی می‌کنند: طبقه‌بندی، قالب‌های رد کردن و دسته‌ها. انگیزه ساده است. یک اسکرین‌شات بد هزینه بیشتری از هزاران سوال بی‌پاسخ دارد، بنابراین حرکت منطقی رد کردن گسترده است. این محاسبه درباره قرار گرفتن شرکت در معرض خطر است، نه درباره شخصی که سوال می‌پرسد.
فروشگاه اپلیکیشن
دستیری که از طریق یک فروشگاه موبایل توزیع می‌شود، یک بررسی را می‌گذراند و این بررسی استانداردهای محتوای خود را دارد. آنها برای فروشگاهی نوشته شده‌اند که به همه، از جمله کودکان می‌فروشد. به همین دلیل نسخه موبایل یک دستیار اغلب سختگیرتر از وب‌سایت آن است. کسی این را اعلام نمی‌کند؛ اپلیکیشن به سادگی بیشتر رد میکند.
پردازنده پرداخت
کم‌نمایان‌ترین گروه و اغلب تعیین‌کننده‌ترین. شبکه‌های کارت قوانین محتوا را بر کسب‌وکارهایی که خدمات می‌دهند تحمیل می‌کنند و خدماتی که پرداخت می‌گیرد، آنها را به ارث می‌برد. به همین دلیل خدمات پولی به محدودیت‌های مشابهی همگرا می‌شوند، فارغ از سیاست‌های خودشان. این محدودیت از شرکتی می‌آید که اکثر کاربران هرگز به آن فکر نمی‌کنند.
آنچه واقعاً قانون است
بسیار اندک. محتوایی که مینورهای جنسی را نشان می‌دهد در همه جا غیرقانونی است و در همه جا رد می‌شود، از جمله اینجا. فراتر از آن، بیشتر آنچه رد می‌شود برای بحث قانونی و برای دانستن قانونی است. شکاف بین آنچه غیرقانونی است و آنچه رد می‌شود جایی است که تقریباً تمام ناامیدی در آن زندگی میکند.
سؤالاتی که کاربران ابتدا می‌پرسند
آیا رد کردن پاسخ یک الزام قانونی است؟
تقریباً هرگز. یک دسته واقعاً غیرقانونی است و به طور جهانی رد می‌شود. بقیه سیاستی است که توسط شرکت‌ها برای سنجش ریسک خود تنظیم شده است، به همین دلیل یک سوال در یک سرویس عبور میکند و در دیگری شکست می‌خورد.
چرا اپلیکیشن موبایل سختگیرتر از وب‌سایت است؟
چون یک بررسی فروشگاه بین اپلیکیشن و شما قرار دارد و فروشگاه استانداردهای محتوای خود را اعمال میکند. وب‌سایت پاسخگو به هیچ ناظری نیست، به همین دلیل نسخه مرورگر می‌تواند متفاوت از اپلیکیشن همان محصول رفتار کند.
آیا طرح پرداخت محدودیتها را حذف میکند؟
معمولاً برعکس. دریافت پرداختها قوانین پردازنده پرداخت را همراه خود میآورد و آنها اغلب سختگیرتر از سیاست خود عملیاتگر هستند.
سوالی بپرسید که در جای دیگر رد می‌شود و توجه کنید که کدام یک از چهار لایه در حال رد کردن بود.
شروع چت بدون سانسور